Nieuwsbrief oktober

We hebben weer een prachtige reis gehad. Het is intens zo'n reis, maar fantastisch. En hiervan willen wij graag met jullie delen!

We willen God alle eer geven. Want wij kunnen dit alles niet zonder Hem. We voelen ons zo gedragen en geleid door onze Vader.

En ons verlangen is om al deze mensen Zijn liefde te laten zien. En over Hem te vertellen.

School in Wolyate

Tijdens onze reis was het ook in Ethiopië zomervakantie. De kinderen hadden wel de gelegenheid om naar school te gaan om extra te leren. Het gaat goed met de school! Het team is in ontwikkeling en we hebben afgelopen reis weer 2 nieuwe leerkrachten erbij aangenomen. Ook hebben we weer boeken, schooluniformen en 4 whiteboards meegenomen.

We zijn bezig met het bouwen van nieuwe klaslokalen. Lokaal 3 en 4 zijn in aanbouw en zullen voor het schooljaar begint af zijn. Het afgelopen jaar gingen er 75 kinderen naar school. Dit aantal is voor komend jaar al gestegen naar 210 leerlingen! 

De kinderen zijn werkelijk zo blij als wij er zijn. Ze stormen op ons af en wij worden voortdurend omringd door deze mooie kids. Dit keer hebben we tijdens de les met hun geverfd. We hebben hun hand geverfd en deze op papier gedrukt. De kinderen waren zo trots dat hun kunstwerk aan de muur in de klas hing. Dit zijn totaal nieuwe ervaringen voor hen om met zulke materialen te werken.

Nieuwe materialen

De kinderen laten trots hun nieuwe boeken zien. Ook hebben we nieuwe uniformen, witte schorten voor de leerkrachten, schriften en meer gegeven.

Bouw van lokalen

De bouw van lokaal 3 en 4 is in volle gang.

Het team

Dit is het team van de leerkrachten. Degene rechts is Gideon, de directeur. Misrak en Yerusalem in het midden zijn er nu bij aangenomen.

Handen verven

De kinderen keken vol trots en bewondering naar hun eigen kunstwerken.

Het nieuwe land en een waterput

De koop van het nieuwe land duurt langer dan we hadden gehoopt. We zien er naar uit dat dit voorspoedig zal gebeuren. Maar ook hier hebben we te maken met een andere cultuur die soms tijd vraagt.

Wat we wel al hebben gedaan is een onderzoek voor een waterput. Al vanaf ons eerste bezoek hebben we dit ingebracht bij de pastor. Wat wij daar zien is dat er echt watergebrek is. Mensen moeten ver lopen voor water en staan uren in de rij om water te bemachtigen. Tussen 12 en 13 uur zijn alle voorraden water op. Nergens is stromend water en veelal is er in de huizen geen water te bekennen. 

Wat zijn wij blij en dankbaar als wij op het stuk nieuwe grond een waterput mogen slaan.

Wij verlangen ernaar om Jezus te brengen en te vertegenwoordigen. Hoe mooi is het als op het land van de kerk levend water gebracht wordt ook door echt water heen.

Willen jullie met ons meebidden voor een goede voortgang van de koop van het land?

Weer een nieuw huis voor dakloze jongens

Ook Taco, Tola en Abel hebben nu een huis. Na jaren op straat te hebben geleefd slapen ze nu op een matras. Ze zijn zo dankbaar.

Ze zijn nu een paar weken naar school geweest en doen het goed.

Wij geven hen de nodige spullen voor in het huis. En voor school en als zij het goed doen dan wordt dat steeds iets uitgebreid.

Op deze foto is Lema nog aanwezig (rechts). Hij zag het naar school gaan toch niet zitten en in zijn plaats is Abel gekomen.

Ziekenhuis

Deze reis konden we de 2e machine aanbieden aan het ziekenhuis. Het is een machine om de nier en lever waarden te meten. Een belangrijke machine die zij vooral gebruiken bij bevallingen. Tijdens onze reis moest de vrouw van de pastor aan het eind van haar bevalling met spoed naar het ziekenhuis. Dat houdt in een uur lang over een hobbelweg rijden. Deze machine zou dat hebben voorkomen. Het personeel geeft aan dat deze machine de levens van moeders en baby's zal sparen.

We zijn verwelkomd bij een heel mooie ceremonie waar al het ziekenhuis personeel en mensen van de government aanwezig waren. En we zijn dmv prachtige speeches bedankt. Wat mij het meest raakte was dat zij zeiden: "Jullie lopen zoals Jezus dat deed."  En dat is precies ons verlangen. 

Nashrawi

Op een terugweg van een homevisit kwamen we de moeder van Nashrawi tegen. We zijn bij haar langsgegaan. We hebben een rolstoel kunnen geven. En wat een vreugde. Dit werd zo'n moment dat de hemel de aarde raakte.