Een moment dat ons weer zo ontroerd heeft tijdens onze reis was het bezoek aan Nashrawi.

Op de terugweg van een homevisit ontmoetten wij 2 vrouwen die water aan het halen waren. Zij spraken ons aan en vroegen of wij in hun huis langs wilden gaan. Eén vrouw vertelde over haar zoontje van 7 die al zijn hele leven verlamd is. We besloten te gaan en ontmoetten hier Nashrawi. Nashrawi gilde in paniek toen hij ons, blanken zag. Dat had hij nog nooit gezien. Er was totale chaos in het huis. Toen er eindelijk rust kwam hebben we gebeden en konden we praten. Ik vroeg de moeder wat haar verlangen was voor Nashrawi. Zij gaf zonder aarzeling aan: 'een rolstoel'. Deze vrouw draagt Nashrawi nu als ze naar de markt moet bijvoorbeeld. Maar ook Nashrawi wordt groter...

Wij hebben daar besloten een rolstoel te geven. De volgende dag heeft de vader de rolstoel opgehaald uit de stad een stuk verderop.

En toen wij de volgende dag weer op bezoek kwamen was de atmosfeer totaal veranderd! Wat we daar meemaakten was zo ontroerend. Er was eenheid, grote dankbaarheid en een huis wat vervuld was van ontzag voor de Here God.

De vader vertelde toen: 'Vlak voor wij die dag op homevisit kwamen was hij weggelopen van huis. Hij kon het leed niet meer aanzien. Nashrawi was een paar dagen daarvoor gestopt met eten. Z'n ouders zagen hem toen liggen met zijn handen open naar boven. En zeiden tegen elkaar: "het is alsof hij bidt". Maar z'n vader liep weg, te verdrietig. Toen de vader terugkwam waren wij in hun huis. 

Ons verlangen is om te wandelen zoals Jezus deed. En we geloven dat Hij ons op dit moment bij dit gezin bracht. Het wonder is zo groot voor hen dat er nu een rolstoel is. God verhoort gebeden. Ook het gebed van Nashrawi.

Iedereen was zo dankbaar en velen in tranen. We hebben samen God gedankt in aanbidding.