Dit verhaal raakt zo mijn hart. We ontmoetten Teddy. Hij was niet onderweg naar ons, maar we kwamen hem gewoon tegen. Zijn gezichtje stond zo verdrietig. We vroegen naar zijn verhaal. En het bleek dat hij ongeveer een uur lopen van zijn huis af was om restjes eten te bedelen voor zijn gezin, met een heel klein zakje waar het in moest. Hij was zo verdrietig. Deze jongen, hij wist niet meer wat lachen was. We hoorden zijn verhaal en besloten om op huisbezoek te gaan. Eerst kochten we eten voor hem om honger te stillen. Ook kochten we veel eten voor zijn gezin, waar ze een maand mee vooruit kunnen. Teddy ging samen met Jordan en een andere bekende van ons op de motor naar zijn huis, met enorme zakken eten.
Bij zijn huis aangekomen zagen we een vader in vodden. De moeder was depressief en het huis bestond uit takken. Alle kou, regen en wind komt door de 'wanden' heen. En het is daar koud in de nachts en het regent veel. Waar wij home-visits doen zijn meestal veel buren aanwezig en aan hen konden wij vragen wat het kost om dit huis op te knappen. In euro's ging dat om 220 euro. Wij konden direct beloven om dit huis af te bouwen. De plaatselijke kerk zou hier toezicht over houden en de voortgang met ons delen. We hebben kleren gegeven aan Teddy en zijn zusje. En daar verscheen het eerste 'lachje' weer!
We zijn zo dankbaar om dit gezin te kunnen vertellen dat God hen ziet! Intens van hen houdt en hen zo wil helpen. Hij wil veel meer geven, dan dat ene kleine zakje waar Teddy om vroeg.
Reactie plaatsen
Reacties